ورود     ثبت نام
 
 
Skip Navigation Links
صفحه نخست
اطلاع رسانیExpand اطلاع رسانی
هنرمندانExpand  هنرمندان
درباره استانExpand درباره استان
فعالیت هاExpand فعالیت ها
منابع محتواييExpand منابع محتوايي
درباره مركزExpand درباره مركز
توليداتExpand توليدات
نمایشگاه مجازیExpand نمایشگاه مجازی
 
تاریخ انتشار  :  09:19 صبح ۱۳۹۳/۷/۲۶
تعداد بازدید  :  410
Print
   
هنر عکاسی
عکس ؛ شکار دنیای پنهان

انسان جست­وجوگر برای تداوم سفر مکاشفه­ای­اش بی­آنکه لحظه­ای متوقف شود، ابزارهای تازه­ای خلق می­کند تا به مدد آن­ها بتواند به حقیقت برسد. حقیقتی که دست یافتن به آن بسیار دشوار است و جز از راه هنر ناب و خلاق به دست نمی­آید.
  انسان جست­وجوگر برای تداوم سفر مکاشفه­ای­اش بی­آنکه لحظه­ای متوقف شود، ابزارهای تازه­ای خلق می­کند تا به مدد آن­ها بتواند به حقیقت برسد. حقیقتی که دست یافتن به آن بسیار دشوار است و جز از راه هنر ناب و خلاق به دست نمی­آید.

حقیقت زیباست و نمایش حقیقت، هنر است. هنری که عقل را توانایی درک آن نیست. چنان­چه شاعر شیرین سخن جامی بزرگ می فرماید :

 

             در دیده دیده ، دیده­ای می­باید                  و ز خویش طمع بریده­ای می­باید

تو دیده نداری که بینی او را                      ورنه همه اوست ، دیده­ای می­باید.

 

عرصه­ی هنر ، بسیار وسیع و پیچیده است. تا جایی که انسان در این عرصه به جایگاه­های متفاوتی از بیان دست یافته است تا راهی برای رسیدن به تعالی بیاید. در واقع هنر فعالیتی است که حقیقت را آشکار می­کند. مقوله­ای که می­تواند قوانین را بشکند و همیشه حرکتی رو به جلو داشته باشد. انسان که ابزارساز هم تلقی می­شود به کمک این مهارت و توانایی، دست به خلق ابزاری می­زند تا در عرصه ی هنر – که سیمرغ در آن پر می­زند – هر لحظه دنیای تازه تری را ابداع و کشف کند.

از جمله­ی این هنرها، هنر عکاسی است که با سرعتی باور نکردنی به مدد آدم سرگشته­ی مدرن آمد، تا لحظه­ای برای رسیدن به خدایش تردید و مکث نکند.

عکاسی  ثبت لحظه­های گذرای آدمی می­باشد که در پیرامون شکل می­گیرد. عکاس با شناخت به ابزار و عناصر زیباشناسانه و مبادی سواد بصری به پرداخت مفاهیم عمیق انسانی می­پردازد این مفاهیم می­تواند از قبل در ذهن عکاس شکل بگیرد و یا در همان لحظه تجسمی صورت بگیرد و تصویری خلق شود .

عکاسی  می­تواند صرف واقعیت و گزارش اتفاق­ها و رخدادها در طبیعت و پیرامون آدمی باشد و هم می­تواند فرا واقعیت و یا انتزاع از واقعیت باشد که به حقیقت تبدیل می­شود .

عکاسی ثبت تصاویر و لحظه­های نادیدنی از دنیای اطراف­مان می­باشد که این دنیا از چشم عادی ما پنهان است. دوربین عکاسی در ذات خود  یک وسیله مکانیکی می­باشد نه روح دارد نه حس ونه فکر! ابزاری است با قابلیت­های فنی و تکنیکی  برای بیان تفکرات و احساسات وزیبایی­ها.

زیبایی­هایی که هم می­توان به ظاهر آن پرداخت و هم به باطن. باطنی که از چشم پنهان است. اما ظاهر آشکار.... یک هنرمند; حال عکاس در واقع با استفاده از روح خود و دمیدن آن به این ابزار بی روح.! دست به خلق و آفرینش می­زند. تا بتواند درونیات خود را به تراوش بگذارد و با مخاطب ارتباط حسی و فکری برقرار کند.

اگر عکاس تنها همان چیزی را که در پیرامون به عنوان واقعیت با آن روبه­رو است، دوباره عرضه کند کار بزرگی انجام نداده است. زمانی کار تبدیل به هنر می­شود که ما با دیدن هر عکسی به وجد آئیم و به همراه عکاس به خلق دوباره و دیدار تازه­ای از هستی و لحظه­هایش برسیم.

زمان شتابان در گذر است و هیچ چیز قادر به بازداشتن آن نیست پس هرگز انسان از عکس بی­نیاز نخواهد بود، زیرا عکس به مثابه­ی تنها پدیده هنریست که لحظات بی­نظیر زمان را به تسخیر خود در می­آورد و زمان­های گریزان را جاودان می­سازد.

عکاسی آن نگاه احساس گونه­ای است که در قلب زنده عکاس حیات دارد. آدمی قبل از آن که بگوید، می­بیند و قبل از آن که ببیند احساس می­کند.

عکس دیدنی­ترین لحظه نادیدنی ناب هستی است.

 

پرتو دیدار خوشش تافته در دیده من

آینه در آینه شد دیدمشو دید مرا (ابتهاج)

 

مهدی معصومی­گرجی

 

 


نظر شما
نام
ایمیل
متن نظر
  ارسال